cosmopoliman

Zo, eindelijk thuis!!!

Nou, dit moet geen verrassing zijn; “Vrouwen poepen dus het liefst thuis“!
Ondanks dat IK geen vrouw ben kan ik wel uit ervaring spreken… Ik ken vrouwen die gedurende een 8-daagse vakantie in (bijvoorbeeld) Turkije dan ook 8 dagen met een immense pens lopen te lopen. Sterker nog, ik ken ze ook die wel zouden willen tijdens hun vakantie, maar al, in de auto, net voorbij Breda op weg naar de Franse Riviera, beginnen te piepen dat ze zo nodig moeten! Voorbij Parijs verandert het gepiep in een rasechte immitatie van een fluitketel op stoom. Onderweg zijn we al 4 keer gestopt natuurlijk, 2 keer bij een pomp; sleutel halen, op een drafje naar de plee gerend waarop de deur na 6 minuten weer met een hoop gesteun en gekreun open wordt gegooid en ‘zij’ onverrichtter zaken met een rood hoofd naar buiten komt. De 2 andere keren wordt er met Flap Fluitketel in de bijrijdersstoel met piepende banden gestopt bij één van de vele, fijne, groene, niet naar urine ruikende parkeerplaatsen op de Route de Soleil. Met een rol closetpapier onder haar arm spurt ze uit de nog altijd (langzaamrijdende) auto, sprint 300 meter het veld in en zoekt daar, eerst wild om haar heen speurend naar mens en/of dier, naar een bosje van minstens twee kontjes hoog. Ze verdwijnt voor een kwartier uit je gezichtsveld en je hoopt dat dat een veelbelovend signaal is, dat het NU toch echt gaat lukken.

2 peuken verder, genietend van de zon op je gezichtje, leunend tegen de motorkap hoor je geritsel achter je en daar verschijnt je lieverd weer. Haar hoofd nog rooier dan de vorige keer, en dat is niet van dat prachtig schijnende zonnetje. Wéér niet gelukt!!

Je zou verwachten dat maximaal 2 dagen na aankomst, na 2 liter olijfolie en andere laxerende Franse goedjes het gemaal moet beginnen te werken, en wel op volle toeren. Maar néé, ze begint er zelfs aan te wennen en soms hoor je haar 2 dagen niet eens meer piepen. Nature works in mysterious ways. 31 pogingen en evenzoveel verhalen over hoe ze er thuis toch echt géén moeite mee heeft (wat jij dan alleen maar kan bevestigen, omdat jij je na samen een avondje zwaar tafelen, je ‘s ochtends plaatsvervangende schaamte voelt als de postbode aan de deur belt), zetten jullie samen de terugreis in.

Eenmaal thuis ben jij degeen die de hele auto uitruimt, de wasmachine al hebt gevuld, de post hebt gesorteerd die zich heeft opgestapeld op de deurmat en de tuin al aan het sproeien bent als zij met een enorme *ZUCHT* waar een blauwe vinvis jaloers op zou zijn, uit het kleine kamertje komt stommelen. 7 kilo lichter, herboren. JIJ moet nu ook…. je twijfelt maar stelt het nog maar even 2 dagen uit!!